1- دانشجوی دکتری، دانشگاه جامعه المصطفی العالمیه، اهواز، ایران. 2- گروه حقوق خصوصی، دانشگاه جامعه المصطفی العالمیه، اهواز، ایران.
چکیده: (137 مشاهده)
این پژوهش به بررسی مسؤولیت زیستمحیطی شرکتهای بزرگ صنعتی در ایران با تمرکز بر مطالعه موردی شرکت نیشکر هفتتپه پرداخته است. یافتهها نشان میدهد که چهارچوب سنتی مسؤولیت مدنی در ایران، مبتنیبر قواعدی چون اتلاف، تسبیب و ضمان، در مواجهه با خسارات زیستمحیطی گسترده و جمعی کارایی محدودی دارد. مقایسه تطبیقی با نظامهای حقوقی اتحادیه اروپا و ایالات متحده نشان میدهد که این کشورها با پذیرش مفاهیم نوین، مانند مسؤولیت بدون تقصیر، مسؤولیت پیشگیرانه و جبران خسارت اکولوژیک، توانستهاند پاسخگویی شرکتها را تقویت کنند و عدالت زیستمحیطی را محقق سازند. مطالعه موردی هفتتپه نشان داد که این شرکت با آلودگی آب، خاک و هوا، تهدید تنوع زیستی و بحرانهای بهداشتی، نمونهای بارز از خلأهای قانونی و نهادی در ایران است. بر این اساس، برای ارتقای پاسخگویی زیستمحیطی شرکتها در ایران، اصلاحات تقنینی، ایجاد دادگاههای تخصصی محیط زیست، طراحی سازوکارهای نظارت مشارکتی، پیشبینی نظام جبران خسارت جمعی و الزام به بازسازی اکولوژیک ضروری است. چنین اصلاحاتی میتواند زمینه تحقق عدالت زیستمحیطی، افزایش اعتماد عمومی و حرکت بهسمت توسعه پایدار را فراهم کند.
Kaab umair F, Attasheneh M. Civil Liability of Industrial Companies for Environmental Damages; A Case Study of Haft Tappeh Sugarcane Company. ILR 2026; 7 (1) : 4 URL: http://ilrjournal.ir/article-1-328-fa.html
.png)
