این پژوهش مسئولیت کیفری مشارکت کننده و معاون در جنایت نسل کشی را در حقوق عراق و ایران بررسی می کند و بر اشخاصی تمرکز دارد که مباشر اصلی نیستند، اما از طریق مشارکت، تحریک، فراهم کردن وسایل یا تسهیل ارتکاب در تحقق جرم نقش دارند. پژوهش ابتدا مفهوم نسل کشی و قصد خاص لازم برای تحقق آن را بیان می کند و سپس صورت های مشارکت و معاونت را در دو نظام حقوقی مقایسه می نماید. در حقوق عراق، مواد 11 و 15 قانون دادگاه عالی کیفری عراق و مواد 47 تا 50 قانون مجازات عراق بررسی می شود. این مقررات مسئولیت ناشی از ارتکاب مشترک، دستور، تحریک، توافق، فراهم کردن وسایل و کمک به ارتکاب جرم را تعیین می کنند. در حقوق ایران، مواد 125، 126 و 127 قانون مجازات اسلامی 1392 درباره شرکت در جرم، معاونت، وحدت قصد، رابطه زمانی رفتار معاون و مرتکب و مجازات معاون مطالعه می شود. پژوهش همچنین امکان اعمال این قواعد بر رفتارهای مرتبط با نسل کشی را با توجه به ویژگی جرم و اصول حقوق کیفری بین المللی ارزیابی می کند. هدف پژوهش تعیین حدود مسئولیت شریک و معاون، تمایز آنان از مباشر و محرک، بررسی نقش قصد و علم و مقایسه رویکرد دو کشور است. نتیجه نشان می دهد که مسئولیت کیفری باید بر رابطه دقیق میان رفتار مشارکت کننده یا معاون و جرم اصلی استوار باشد تا پاسخگویی مؤثر تضمین شود و مسئولیت از حدود قانونی فراتر نرود.