مسئولیت مدنی ناشی از تولید و توزیع محصولات معیوب، یکی از مهمترین مباحث در حوزه حقوق مصرفکننده و حمایت از زیاندیدگان است. در این نوع مسئولیت، تمرکز بر جبران خسارات ناشی از مصرف کالاهای ناسالم یا دارای نقص ایمنی است، نه صرفاً اثبات تقصیر تولیدکننده. در بسیاری موارد، بهویژه در نظامهای نوین حقوقی، مسئولیت تولیدکننده ممکن است بدون نیاز به اثبات تقصیر و صرفاً بر مبنای وجود عیب در کالا برقرار گردد. این روند موجب توسعه نهادهای حمایتی و افزایش بار مسئولیت بر عهده تولیدکنندگان و توزیعکنندگان شده است. در پژوهش حاضر، با تکیه بر مفاهیم بنیادین مسئولیت مدنی، شرایط تحقق این مسئولیت در قبال محصولات معیوب بررسی شده و ابعاد حقوقی آن در چارچوب قوانین موجود در ایران تحلیل میگردد. مفهوم عیب، نقش هشدارها، الزامات ایمنی و حدود مسئولیت تولیدکننده و سایر عوامل در زنجیره توزیع، از جمله محورهای اصلی این بررسی است. همچنین تلاش شده است تا خلأهای تقنینی و اجرایی در حقوق داخلی که مانع از تحقق حمایت مؤثر از مصرفکننده میشود، شناسایی گردد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که با وجود پیشبینی برخی مقررات حمایتی در قوانین داخلی، نبود قانون جامع و یکپارچه در زمینه مسئولیت ناشی از محصولات معیوب، زمینه بروز تفسیرهای گوناگون و محدودیت در جبران کامل خسارات را فراهم آورده است. از اینرو، تقویت سازوکارهای نظارتی، تدوین مقررات روشن و الزامآور برای تولیدکنندگان، و ارتقاء آگاهی مصرفکنندگان، از مهمترین راهکارهای تحقق مسئولیتپذیری مؤثر در این حوزه محسوب میگردد.